Het maken van kleding en accessoires hangt grotendeels af van de biodiversiteit en de natuur: van de goede gezondheid van de bodem waarop katoen of linnen wordt geteeld, tot de bomen die het hout leveren dat nodig is om vezels te produceren, of de dieren die worden gekweekt voor hun wol of leer… Nu we zo veel kleding hebben geproduceerd, kunnen de fabrikanten niet langer de schade door het milieu negeren. Nu we geconfronteerd worden met de uitputting van de hulpbronnen en de verdwijning van de natuurlijke habitats, worden textieldeskundigen opgeroepen om hun verantwoordelijkheid op te nemen en de kledingsector opnieuw uit te vinden.
Vele modefabrikanten zijn zich er steeds meer van bewust dat hun productieketen en grondstoffen rechtstreeks afhankelijk zijn van de biodiversiteit, en onder druk van de consumenten, beschikken ze nu over een “biodiversiteits-” of “milieubeschermings”plan. Zo heeft een groep zijn uitstoot van broeikassen tussen 2015 en 2018 met 36 % verminderd[i] en tracht deze de traceerbaarheid van zijn grondstoffen volledig transparant te maken. Het engagement van de luxehuizen is belangrijk omdat hun invloed op de kledingsector zo groot is dat hun aandacht voor ecologie en arbeidsrechten in de hele modewereld voelbaar zal zijn. Andere groepen, die bekend staan als fast-fashion modellen (d.w.z. die zeer vervuilend zijn) hebben zich er ondanks alles toe verbonden in hun processen meer rekening te houden met de biodiversiteit en werken samen met internationale en lokale verenigingen.
Het blijft moeilijk om een onderscheid te maken tussen zich echt engageren voor het milieu en greenwashing[1]. Zetten zij zich oprecht in voor het milieu of pronken zij hiermee op hun websites alleen maar om de consument gerust te stellen?
Ondanks deze verbintenissen volstaan de geleverde inspanningen duidelijk niet gelet op de toenemende achteruitgang van de biodiversiteit en de natuurlijke hulpbronnen. En jammer genoeg lijkt het productietempo niet af te nemen, als we afgaan op de snelheid waarmee de verschillende soorten kleding in de rekken terechtkomen.
Gelukkig zijn er steeds meer alternatieven voor fast fashion. De “slow fashion”-beweging verkiest kwaliteit boven kwantiteit voor duurzame en tijdloze kledingstukken. Veel merken bieden meer ecologische producten aan die worden gemaakt van biologische materialen (katoen, linnen, wol, plantaardig leer) en/of gerecycleerde materialen (textiel, plastic, enz.) en die worden ontworpen in Europa of zelfs lokaal en in omstandigheden waarbij de werknemers en het milieu worden gerespecteerd. Sommige merknamen leggen zich ook toe op de recycling van gebruikte kleding en moedigen hun klanten aan om artikelen in te leveren die niet meer worden gebruikt.
Het is aan de consumenten om zich te informeren en te kiezen voor echte oplossingen waarbij de biodiversiteit wordt gerespecteerd. Tweedehands kleding of het huren van kleding zijn bijvoorbeeld interessante alternatieven.
[1] Greenwashingofgroenwassen is eenmarketing-ofpublic-relationsprocesdat door een organisatie (bedrijf, territoriale of nationale overheidsdienst,…) wordt gebruikt om zichzelf een misleidend beeld van ecologische verantwoordelijkheid te geven.
Meestal zijn de gemaakte kosten meer bestemd voorreclame dan voor echte acties ten gunste van hetmilieu ende duurzame ontwikkeling. https://nl.wikipedia.org/wiki/Greenwashing
